به که گویم غم این قصه ی ویرانی خویش

غم شبهای سکوت و دل بارانی خویش


گله از هیچ ندارم ، نکنم شکوه ز تو


که شدم پابند و بنده ی دل سودایی خویش


به کدامین گنه اینگونه مجازات شدم


همه دم نالم و سوزم ز پریشانی خویش


من از این پس شده ام راوی و گویم همه شب


غزل چشم و تو ، عشق تو قصه نادانی خویش

-------------------------------------------------

این شعر تقدیم به کسیکه اگر برود از کنار من

 از من جز ویرانه ای هیچ باقی نخواهد ماند و او

می داند در دل بارانی من چه جایگاهی دارد .

تقدیم به تو ای بهترین و عاشقترین تقدیم با یک

دنیا عشق به تو .......

سلام ای غروب غریبانه دل

سلام ای طلوع سحرگاه رفتن

سلام ای غم لحظه های جدایی

خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای قصه عاشقانه

خداحافظ ای آبی روشن عشق

خداحافظ ای عطر شعر شبانم

خداحافظ ای همنشین همیشه ام

خداحافظ ای داغ بر دل نشسته

تو تنها نمی مانی ای مانده بی من

تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب

 تو را می سپارم به دامان دریا

اگر شب نشینم اگر شب شکسته

تو را می سپارم به رویای فردام

به شب می سپارم تو را تا نسوزد

به دل می سپارم تو را تا نمیرد

اگر چشمه واژه از غم نخشکد

اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای بر غبار دل من

خداحافظ ای سایه سار همیشه

اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم

خداحافظ ای نوبهار همیشه

خداحافظ ...    خداحافظ...    خداحافظ....

دیدی آخرش من و گذشت و رفت ؟

از زمین قلبم و برنداشت و رفت ؟

دیدی آخرش من و دیونه کرد ؟

واسه رفتن همین و بهونه کرد ؟

دیدی اون وعده هایی که رنگی بود ؟

تمومش برای قشنگی بود ؟

دیدی اونی که دلم و بهش دادم ؟

رفت و از چشمای نازش افتادم ؟

دیدی اونی که می گفت مال منه ؟

دم  آخر نیومد سربزنه ؟

دیدی خط زد اسمم و از دفترش ؟

رفت و اسفند نزدم دور سرش؟

دیدی اون نخواست برم بدرقه اش ؟

دیدی باختم توی مسابقه اش ؟

دیدی مهربونی هارو زد کنار ؟

رفت و چشمام و گذاشت تو انتظار؟

دیدی رفت گذاشت به پای سرنوشت ؟

گفت شاید ببینمت توی بهشت ؟

دیدی بی خبر گذاشت و رفت سفر؟

گفت بذار بمونه چشم اون به در ؟

دیدی افتاد اسم من سر زبون؟

همشون گفتن به اون نامهربون ؟

دیدی که دعاها مستجاب نشد؟

آخرم دلش برام کباب نشد ؟

دیدی لااقل نزد به پنجره ؟

که بهم خبر بده می خواد بره؟

دیدی رفت بدون هیچ سرو صدا ؟

ولی من سپردمش دست خدا ؟

دیدی بی خداحافظی روونه شد ؟

دل من وقتی شنید دیونه شد؟

دیدی آخرش من و تنها گذاشت ؟

تشنه رو تو حسرت دریا گذاشت ؟

یعنی رفت اونجا آشیونه کنه؟

یا می خواست منو امتحان کنه؟

دیدی حتی اون نگفت میره کجا؟

چه بده رسمای روزگار ما

دیدی خواستمش ولی من و نخواست ؟

اینم از بازیهای دنیای ماست

حالا چند روزی که  بدون اون

چشم من خیره شده به آسمون

امون از عاشقیهای چند روزه

که فقط یکی تو عشقش می سوزه

چه کنم خدا پشیمونش کنه ؟

یا که مثل من پریشونش کنه ؟

دیگه نمی یاد به شهر ما

بهتره بسپرمش دست خدا

آره  آره بهتره بسپرمش دست خدا

وقتی که بارون میزنه                پنجره رو وا میکنی

اشکای ابر چشمامو               ساده تماشا میکنی

میگی صدای بارون و           دوست داری و عاشقشی

با بوی بارونی خاک                  یاد قدیمها می کنی

نیاز بارونی من                      زنده میشه توی نگات

پنهونی پشت پنجره           اشکی می باره از چشام

پرنده ها تو این هجوم           اسیر این قصه میشن

گلای سرخ و زرد باغ            صورت اشک من میشن

آخر این قصه میای                منو پریشون میکنی

زیر هجوم قطره ها              شرمنده از روت میکنی

نیاز بارونی من                     زنده میشه توی نگات

پنهونی پشت پنجره          اشکی می باره از چشام

-------------------------------------------------------------------------------------

اونی که خورشید من و به ابر بارونی سپرد

رفت و از اون غم کوچه ها لاشه پاییز و نبرد

رو آسمون طرحی کشید که سایه روشنی نداشت

از این شبی که ساخته بود توقع ستاره داشت

ار قاب خیس پنجره عکس غروب و پاره کرد

تموم احساس منو مصلوب این ترانه کرد

رو بوم خاطرات من پاییز و نقاشی کشید

دفتر من پر شد از حسرت شعرای سپید

حرفی نمونده تو دلم اشکی نمونده تو چشام

یخ زده واژه هام تو شرجی ترانه هام

دوباره با یک قطره اشک از گریه پرده میکشم

شعله خورشید و می خوام تا شب و آتیش بکشم

دیروز با یک دسته گل رز آمده بود به دیدنم با یک نگاه مهربان .

همان نگاهی که سالها آرزو داشتم و از من دریغ می کرد .

گریه کرد و گفت دلش برایم تنگ شده ولی من فقط نگاهش کردم.

 وقتی رفت سنگ قبرم از اشکهایش خیس شده بود.

------------------------------------------------------------

 ميپذيرد

رفت دوستت دارم

 هيچ وقت خيانت نميكنند .

 نباشد هيچ غروبت غمناك

 اسراف در محبت است

 يادت نرود اجازه از عشق بگير

 با وعده هايش مرا خواب كرد

پس چرا به من هديه ميدهي ..

زيرا آنجا گورستان عشق من است

-----------------------------------------------------------------------------------------------

  براي کسي مي نويسم که در تن خسته و رنجورم

 با نيروي عشقش حس نشاط و زندگي آفريد.
براي کسي مي نويسم که تنها با کلامش آشنايم

 و با چهره اش بيگانه،

فقط اين را مي دانم که کسي هست که نور اميد

 را در دلم کاشته، اي کاش حضورش تنها در خيالم

نبود.اي کاش هميشه با من بود.

بیاموز در دنیا باشی اما از دنیا نباشی

 بیاموز نادیده بگیری اوضاع بیرون از تو چگونه پیش

می رود، و بدان عملکرد خرد برتر، به راستی نا دیدنی است

 عشق و هماهنگی بپاکن، به ذهن و جسمت آرامش ببخش

و سپس بگذار کائنات آن گونه که می داند، به بهترین نحو

عمل کنند.   

 بکوشید که در برخورد با هر کس، او را به دیده ی یک

 معلم بنگرید و چیزی از او بیاموزید.

--------------------------------------------------------