وقتی که بارون میزنه                پنجره رو وا میکنی

اشکای ابر چشمامو               ساده تماشا میکنی

میگی صدای بارون و           دوست داری و عاشقشی

با بوی بارونی خاک                  یاد قدیمها می کنی

نیاز بارونی من                      زنده میشه توی نگات

پنهونی پشت پنجره           اشکی می باره از چشام

پرنده ها تو این هجوم           اسیر این قصه میشن

گلای سرخ و زرد باغ            صورت اشک من میشن

آخر این قصه میای                منو پریشون میکنی

زیر هجوم قطره ها              شرمنده از روت میکنی

نیاز بارونی من                     زنده میشه توی نگات

پنهونی پشت پنجره          اشکی می باره از چشام

-------------------------------------------------------------------------------------

اونی که خورشید من و به ابر بارونی سپرد

رفت و از اون غم کوچه ها لاشه پاییز و نبرد

رو آسمون طرحی کشید که سایه روشنی نداشت

از این شبی که ساخته بود توقع ستاره داشت

ار قاب خیس پنجره عکس غروب و پاره کرد

تموم احساس منو مصلوب این ترانه کرد

رو بوم خاطرات من پاییز و نقاشی کشید

دفتر من پر شد از حسرت شعرای سپید

حرفی نمونده تو دلم اشکی نمونده تو چشام

یخ زده واژه هام تو شرجی ترانه هام

دوباره با یک قطره اشک از گریه پرده میکشم

شعله خورشید و می خوام تا شب و آتیش بکشم